In de late herfst - van vorig jaar - parkeer ik mijn Saab 93 op een parkeerplaats hetwelk gelegen is naast de kerk in Vilsteren. Met de neus bijna tegen een beukenhaag. De bladeren zijn prachtig bruin. Het is een bijzondere frisse - echter behaaglijke herfstdag. Typisch heerlijke herfstgeuren komen tot mij. Ik snuif ze tot in mijn tenen op. Mijn Meindl’s zorgen er voor dat de herfstgeur zich niet via mijn tenen verlaat. Onze hond - een ruim vier jarige Jack Russell, genaamd Beau - inmiddels uit de auto gehaald, staat al met verlangen te kijken wanneer we eindelijk aan de wandeling naar de Stuw bij de Vecht en over het Landgoed Vilsteren zullen beginnen.
Een hoeveelheid lieden prepareren zich om een langlauf wandeling te maken. Dit gelet op de toch wel vreemde stokken welke zich gevaarlijk bewegen tussen deze lieden. Vreemd, er ligt geheel geen sneeuw… en ski’s?, zullen deze in hun rugzakken zitten?
Bij de - laat ik het de hoofdingang van de parkeerplaats noemen zijn enkele oudere tuinlieden druk aan het werk om de vele bladeren welke van de aanpalende bomen zijn gevallen bij elkander te vegen.
Ik hang mij om. Een militaire uitdrukking. Dat heb je soms als gepensioneerd militair. Dat wil zeggen, ik doe mijn rugzak om, knoop mijn GPS aan een riem van mijn rugzak, drapeer mijn Nikon digitale spiegelreflex camera met een 18-200 mm telelens onder mijn linker oksel. Waarom daar. De camera is altijd “aan”. Ik kan van uit deze positie super snel de camera pakken om foto’s te maken, hetgeen nogal eens wil geschieden.
Tot ik plotseling een heldere vrouwenstem hoor. Het geluid lijkt te komen uit een boscomplex aan de andere kant van de parkeerplaats.
De stem laat luidkeels horen: “Nordic mensen, Nordic mensen, - en nog een aantal keren, kom hier, kom hier…..”. Dit herhaalt zich nog een aantal malen.
Ik begrijp onmiddellijk dat deze mensen geen langlaufers zijn,
Nordic zal wel “het noorden” betekenen. In het noorden van Scandinavië kan ‘s-winters veel sneeuw liggen, heb ik mij laten vertellen, zo zij wanen zich in de sneeuw en zeulen daarom vreemde stokken mee. De combinatie van het bewegen van hun armen en de stokken, doet mij bijna hardop lachen. Zelfs mijn hond, het lijkt wel of hij ook moet lachen. Dit gelet op de stand van zijn lippen. Mijn humeur is al goed, wordt door deze zich wel bijzonder vreemd voort bewegende personen nog beter. Zelfs de oudere tuinlieden kijken op. Wat ze tegen elkander zeggen weet ik niet. Het zal wel grappig zijn, vermoedelijk lachen zij ook om deze stok-mensen. Ze moeten hartelijk lachen.
De lieden laten hun stokken over de grond schuren, sommigen hebben hun stokken onder hun oksel gestoken - hebben ze de positie van mijn camera gezien? verlaten de parkeerplaats via hetgeen ik de hoofdingang noem, richting de stem, welke nog steeds roept: Nordic mensen, Nordic mensen, enz. Ik vind dit toch wel een vreemde manier van verzamelen op een vermoedelijk verzamelpunt in het bos. Gelet op het hilarisch voortbewegen van deze mensen, zal deze manier van verzamelen er wel bij horen.
Daar mij hond nog niet gepoept heeft en gelet op zijn houding dit gebeuren vermoedelijk weldra een feit zal zijn, besluit ik de parkeerplaats bij een zij-uitgang te verlaten. Je zult zien, zou ik de hoofduitgang nemen dan poept hij op de schoenen van de oudere tuinlieden hetgeen niet de bedoeling is.
Ik moet nog even stoppen bij de zij-uitgang om een Volkswagen busje waar vermoedelijk een monteur achter het stuur zit - dit gelet op het logo aan de zijkant van het busje - voor te laten gaan. Hij parkeert het voertuig bij het dorpshuis of hoe dit gebouw ook moge heten.
Mijn hond heeft inmiddels een stukje gras ontdekt aan de andere kant van de beukenhaag en doet wat de natuur hem ingeeft. Een kleine poepende hond is heel aandoenlijk. Je zou er bijna gezellig gehurkt naast gaan zitten.
De stem is nog steeds roepende, terwijl de stok-mensen reeds uit mijn gezichtsveld verdwenen zijn. De stem produceert nu het geluid van ”HELP, HELP, IK LIG HIER…..” Dit nog een aantal keren.
Ik denk - kijkend naar de drol van mijn hond - hier is stront aan de knikker. Wat een uitdrukking…. Ik concentreer mij op het geluid. Het moet volgens mij uit een tuin komen van één van de woningen aan de overkant van de weg.
Op goed geluk loop ik een tuinpad op van één van de woningen aan de overkant van de weg. Zie op een gegeven moment een omgevallen rollator en daarnaast liggend in haar voortuin een bejaarde dame. Aangekomen vraag ik of er niets gebroken is. Dit blijkt niet het geval. Ze heeft het nodige bloed aan haar handen en op haar bovenkleding. Nu doet bloed vermoeden dat de situatie ernstig is, maar dat valt achteraf meestal wel mee.
Ze vraagt of ik haar kon optillen. Uit ervaring weet ik dat dit in deze situatie voor een man alleen nagenoeg onmogelijk is. Ik zeg tegen haar dat ik hulp ga halen. Ik knoop de riem van de hond aan een buitenwaterkraan. Haal mijn camera uit mijn oksel en legde deze op een vuilniston. Wel een stomme plek, bedenk ik later.
Loop weer naar het tuinpad, zie de vermoedelijk monteur bij het Volkswagen busje staan. Roep hem luidkeels met de mededeling dat ik hulp nodig heb om een gevallen bejaarde dame op te rapen. Terloops vraag ik of hij ook de oudere tuinlieden wil waarschuwen. Dit geschiedt. De vermoedelijke monteur is snel ter plekke. Het zien hardlopen van drie oudere tuinlieden in hun tuinpakken - ze zijn vermoedelijk achter in de zestig of misschien wel begin zeventig - doet mij voornemen, dit gelet op mijn leeftijd nooit te gaan hardlopen. Het is lachwekkend om te zien. Gelet op de situatie slik ik mijn lach maar in.
De oudere tuinlieden zijn inmiddels ook in de voortuin aangekomen - ze zouden hun werkzaamheden hier zo kunnen voort zetten - maar dat is niet de bedoeling. Een oudere tuinman zegt tegen de bejaarde dame: “Goh zus, wat heb je nu dan gedaan?”. “Ja, ik ben gevallen”, antwoord de bejaarde dame. “Ik wilde het vogelbakje van nieuw voer voorzien, toen ging er iets mis”.
Ik denk in eerste instantie dat het een zuster betreft van deze oudere tuinman, echter de voornaam van de bejaarde dame blijkt “Zus” te zijn. Moet kunnen. De oudere tuinlieden helpen haar samen met de vermoedelijke monteur voorzichtig overeind. Dit kan ik vanuit het raam - staand in haar woonkamer zien. De bejaarde dame heeft mij gevraagd een alarmnummer af te bellen. De bejaarde dame blijkt een alarmapparaat om haar hals te hebben hangen en deze heeft ze geactiveerd. Daarom is haar bovenkleding ook ruim voorzien van bloed. Inmiddels is er ook een mevrouw uit het vermoedelijke dorpshuis of wat het moge zijn komen aanlopen. Ik vertel dat ik telefonisch geen contact kan krijgen met de instelling waar het alarm zou zijn moeten overgaan. “Geen probleem” zei ze. “Er kan elk moment een zorgverleenster van deze instelling komen”, zoals elke ochtend gebruikelijk is. De bejaarde dame is inmiddels haar woonkamer binnen gekomen, lopend achter haar rollator en gaat in haar stoel zitten.
De situatie is compleet onder controle. Ik bedank de vermoedelijk monteur voor zijn hulp. Hij gaat terug naar zijn Volkswagen busje met daarop het logo waar uit ik concludeer dat het een monteur zou kunnen zijn. Zwaai naar de oudere tuinlieden en de mevrouw uit het vermoedelijke dorpshuis of wat het ook moge zijn, en maak een gebaar van dank. De oudere dame wens ik veel sterkte.
Ik maak mijn hond van de buitenwaterkraan los. Stop mijn camera weer onder mijn linker oksel en begin uiteindelijk aan de wandeling.
Ik ben niet bijzonder gelovig. Echter het feit dat ik de zij-uitgang van de parkeerplaats nam - hetgeen voor mij niet gebruikelijk is - zou God mij onbewust de duw gegeven hebben?
Of zou Hij tegen mijn hond gezegd hebben “Hé, je moet nu poepen”…… met alle gevolgen …..
Later toen ik langs de kluizenaarshut met daarnaast het graf van de kluizenaar kwam, dit al te aanschouwen op het Landgoed Vilsteren, stond ik nog wel even stil bij hetgeen gebeurd was. Het is wel wonderlijk.
Een aantal maanden later tref ik “Zus” lopend achter haar rollator op de parkeerplaats aan. Ik vraag hoe het met haar gaat. Gelet op haar gezichtsuitdrukking kan zij mij niet herinneren.
Ik geef een hint. Ze begrijpt het direct. Alles is goed. Ze is alleen verdrietig. Haar broer is onlangs overleden. Er is een kerkdienst voor denk ik bejaarde plattelands vrouwen, dit gelet op de leeftijd van de dames welke gebracht worden door vrouwen met rode konen en opgepoetste mannen van diverse leeftijden - daar gaat ze naar toe om kracht te halen of te zoeken …...
Plaats / Moment: Vilsteren
Vallen en opstaan
Geplaatst door Retlow 452 dagen geleden (Editorial)
De Bijbel vertelt ons dat God een God van wonderen is. Deze wonderen zijn zo mooi en speciaal dat ze hier op deze site een plekje krijgen.
Commentaren